مى كنند . عدم توانايى در بكارگيرى لغت مناسب و آداب معاشرت ، ضربه ى بزرگى به شخصيّت انسان وارد مى سازد . ديده مىشود گاهى يك روستايى كه اكنون ديپلم ، ليسانس يا دكترا دارد و داراى مطب خصوصى و منشى و . . . است هنگام سخن گفتن هنوز از همان لغات دوران بچگى و عبارات روستايى استفاده مىكند . تقاضا دارم به اين كوچكهاى بزرگ بيش از پيش توجه كنيد و تُن صدا و استخدام لغات را با اهميّت بدانيد . خوب سخن بگوئيد و سخن خوب نگوئيد . معلّم هرگز نبايد سخنى بگويد كه خود را ، مجلس را و كودك را سبك نمايد . معلم بايد مواظب باشد كه مبادا در كلاس ، يك ساعت عمر 50 60 دانش آموز را هدر دهد كه گناهى بس بزرگ است . در واقع اين يك ساعت 60 ساعت عمر جامعه است و اگر چهار ساعت در روز به كلاس برود در حقيقت 240 ساعت از عمر جامعه را تنها در يك روز ، هدر داده است . پس بايد معلمان بينديشند كه با عمر جامعه چه مى كنند . اگر حرفهاى آنان بدون محتوى باشد . به اجتماع خيانت روا داشته اند و اين دزدى است ، دزدى كه تنها بالا رفتن از ديوار نيست ، كم كارى و اتلاف وقت هم دزدى است . به گفته ى سعدى دو چيز طيره ى عقل است ، دم فرو بستن به وقت گفتن و